Lindja e një kryevepre- CILA GRUA E FRYMËZOI “PUTHJEN”?

Ishte viti 1907 kur Gustav Klimt filloi të punojë me “Puthja”, mbase ende i pavetëdijshëm për rëndësinë që do të kishte më vonë vepra në historinë e artit. Ky është viti që do të shndërrohet në një nga më produktivët e jetës së piktorit, duke iu përkushtuar përveç “Puthjes”, edhe portretit të Adele Bloch-Bauer I. Thuhet se, artisti e kishte zakon ta niste punën në studio, herët në mëngjes, pa bërë pushime dhe deri vonë në mbrëmje. Dyshemeja e studios ishte e mbuluar tërësisht me skica të panumërta dhe boceta të veprës. Një periudhë jo e lehtë për artistin, i cili vazhdimisht ankohej për lodhjen që i shkaktonte ajo punë. Nga një letër, e shkruar më vonë nga vetë artisti, ai zbulon gjithë ankthin e tij: “Ose jam shumë i moshuar, ose shumë nervoz, ose shumë budalla – një nga këto, herët a vonë, me siguri”. Tema e çiftit të të dashuruarve, së bashku me atë të puthjes, e angazhoi Klimtin gjatë gjithë rrugëtimit të jetës së tij, me variacione mbi temën që do ta shoqërojnë deri në vdekje. Pohimi i “Epokës së Artë” në veprën e tij arrin kulmin te “Puthja”, pas një vizite në qytetin e Ravenës, që do t’i lejojë artistit të njihet me mozaikët bizantinë.
Piktura është një kanavacë vaji, një tablo përsosmërisht romantike pa u ëmbëlsuar, moderne pa u shfaqur e panjohshme dhe mbi të gjitha e çmuar. Piktura tregon një çift të shtrënguar në një përqafim pasionant. Figura mashkullore përkulet mbi atë femërore, kështu që gruaja ngjitet pas burrit për të marrë puthjen e tij. Tema e përqafimit është trajtuar disa herë nga artisti, por vetëm në këtë pikturë ai arrin të përjetësojë çastin e shkëputjes, në të cilin bashkohet universi mashkullor me universin femëror. Të dy figurat përshkruhen në një vend abstrakt dhe eterik, të rrethuar nga një livadh i mbuluar me lule. Për t’u ilustruar është triumfi i erosit dhe fuqia e tij për të harmonizuar konfliktet midis burrave dhe grave. Ky koncept shprehet mirë përmes gjesteve të dy të dashuruarve. Braktisja e gruas në duart e tij, bie ndesh me kontrollin e fortë dhe të sigurt të burrit, profili i të cilit mezi shihet. Imazhi mashkull shoqërohet, në një nivel dekorativ, me forma katrore dhe drejtkëndore. Sidoqoftë, për figurën femërore, mbizotërojnë linjat dhe modelet e lules. Në të njëjtën kohë, çifti duket se shkëputet nga kjo pjesë e botës tokësore dhe rrëmbehen në një atmosferë formale, pa hapësirë dhe që në fakt, të sjell ndërmend mozaikët bizantinë në sfondin e praruar. Shumë janë përpjekur të identifikojnë figurën femërore të përshkruar në vepër. Disa herë është përmendur emri i mikeshës më të mirë të Klimtit. Tiparet e rregullta dhe në proporcion të mirë tregojnë një ngjashmëri më shumë nga gratë e portretizuara nga Klimt, edhe pse nuk gjurmojnë saktësisht ndonjë figurë në veçanti.
Puthja e Klimtit rishfaqet në homazh të një piktori që i dhuroi botës moderne, një nga tablotë më të bukura të puthjes njerëzore në historinë e artit. Jeta e tij, shpesh e anashkaluar, zbulohet në pikturat e tij, portrete grash herë të dëshirueshme, herë lakmitare në peizazhe të heshtura.

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close